Шимоли Италия

Салом, барои охири сол ният дорам, ки як қисми Италияи шимолиро кашф кунам – на ҳамчун як сафари қатъии ба нақша гирифташуда, балки бештар бо эҳсоси лаҳза: баъзан дар ҷойҳои зебо сайр кардан, баъзан аз манзараҳо баҳра бурдан, хуб хӯрдан, хандидан ва танҳо вақти хуш гузаронидан. Он чизе, ки ба ман барои ин лозим аст, ҳамсафари муносиб аст. Танҳо бисёр чизҳо имконпазиранд, аммо баъзе чизҳо дар ҷуфтӣ бештар шодиро меоранд. Аз ин рӯ, ман як зани кушода (синну сол муҳим нест), ки мехоҳад ба як сафари осуда, услубӣ ва ҳамзамон бемушкил равад, меҷӯям. Ман 52-солаам, дар миёнаи ҳаёт қарор дорам, ҳамчун контролер кор мекунам ва худамро ҳамчун шахси хушойин, ҳазмофарин ва боэътимод тавсиф мекунам. Ман сӯҳбатҳои хубро ҳамчун лаҳзаҳои ором дӯст медорам ва ба муносибатҳои эҳтиромона ва осуда аҳамият медиҳам. Албатта, пеш аз сафар дар якҷоягӣ, бояд мутобиқат бошад – аз ин рӯ, шиносоии осон пеш аз сафар барои ман муҳим аст. Ҳама чизҳои дигар ба таври табиӣ ба вуҷуд меоянд. Агар шумо худро дар ин тавсиф бинед ва тасаввур кунед, ки якҷоя ба кашф сафар кунем, аз шунидани шумо хурсанд хоҳам шуд.